Oživeo srpsku svetinju u kojoj se molio kao dete

Dobrovoljno smo došli ovde i zahvalan sam Bogu i njegovom preosveštenstvu, episkopu raško–prizrenskom i kosovsko-metohijskom Teodosiju, koji mi je dao blagoslov i postavio me za služitelja ovog hrama. Imamo sve što nam je potrebno za život i lepo nam je, a što je najbitnije, uglavnom je mirno, ukoliko se izuzmu sitne verbalne provokacije.

Ovim rečima, u razgovoru za "Novosti", starešina Hrama Svetog Save u južnom delu Kosovske Mitrovice, jerej Saša Mitrović (29), opisuje radost zbog toga što je sveštenički život započeo u ovom hramu, u kojem se još kao dečak molio Bogu, kada je sa porodicom izbegao iz rodnog grada, Peći… Njegovim dolaskom sa suprugom Marijom (27), septembra prošle godine, posle punih 11 godina – oživeo je hram, spaljen u Martovskom pogromu 2004. godine. Ispred crkve posvećene prvom srpskom arhiepiskopu, Svetom Savi, objašnjava da on i supruga borave u parohijskom domu, čija obnova još traje.

"Veliki je blagoslov što posle 11 godina u ovom hramu ima sveštenika koji je crkvu napustio u Martovskom pogromu, kada je i sama crkva stradala, jer je njena unutrašnjost spaljena u potpunosti, ali obnova traje već nekoliko godina. Osim crkve obnavljaju se i porta i parohijski dom i nadamo se da će svetinja kojoj je ove godine jubilej, 120 godina od kada je sazidana, ponovo zasijati nekadašnjim sjajem i da će je posećivati sve veći broj vernika," priča nam jerej Saša, koji predaje veronauku u osnovnoj školi "Branko Radičević" u severnom delu Mitrovice.

I dok objašnjava da su on i supruga Marija jedini Srbi u ovom delu KiM, ukazuje na to da zasad veći broj vernika dolazi o značajnijim praznicima, za Božić, ili Uskrs, kao i da ih je bilo i nedavno, na praznik prenosa moštiju Svetog Save, nedeljom i drugim praznicima. Ima ih, kaže, nekada pet, šest, nekada desetak, ali najbitnije je što dolaze i posećuju svetinju. Na pitanje da li se vernici boje dolaska do crkve koja se nalazi na ulazu u južni deo grada, nedaleko od skretanja sa magistralnog puta Priština – Kosovska Mitrovica koje vodi ka severnom delu Mitrovice, sveštenik odgovara da oni koji dolaze ne razmišljaju o strahu.

"Oni dolaze u crkvu i idu ka onome ko je ljubav, a to je Bog. Koračaju i s tom verom i dolaze, tako da sam siguran da je strah odsutan kod vernika koji posećuju ovu crkvu sa ljubavlju odnosno dolaze na liturgiju," priča sveštenik Saša i dodaje: "Sada nema organizovanih dolazaka do crkve, već vernici iz severnog dela grada dolaze uglavnom pešice i posle liturgije ostaju kako bi porazgovarali i prisetili se prošlih vremena."

Sa suprugom najveći deo vremena provodi u parohijskom domu pokraj crkve. Naš sagovornik ističe da do sada nisu imali većih problema, osim verbalnih provokacija kada izlaze iz automobila, ili kada kosi travu i uređuje dvorište, koje je sa svih strana opasano bodljikavom žicom.

"Srećom, i tih provokacija je sada manje," kaže sveštenik, koji veruje da će raseljeni Srbi početi da se vraćaju u ovaj deo grada, gde ih je do 1999. bilo oko 4.000.

Odrasla kraj manastira

Sveštenikova supruga Marija kaže da joj je boravak u konaku Hrama Svetog Save u južnom delu Mitrovice prija i da joj ništa ne nedostaje. O strahu, kaže, ne razmišlja, već nastoji da vreme kada je sama upotpuni na najbolji način.

"Ja sam srećna što sam ovde, jer sam i sama odrasla kraj manastira Gračanica i nekako mi je ovaj crkveni život blizak," kaže nam Marija, apsolvent na Medicinskom fakultetu u severnoj Mitrovici.

Novosti